سخن می گفت، سر درغار کرده، شهریارِ شهرِسنگستان

.سخن می گفت با خاموشی خلوت

تو پنداری مغی دلمرده در آتشگهی خاموش

.ز بیداد انیران شکوه ها می کرد

ستم های فرنگ و ترک و تازی را

.شکایت با شکسته بازوان میترا می کرد

غمان قرن ها را زار می نالید

.حزین آوای او درغار می گشت وصدا می کرد(م.امید)

تا بعد

یا هو

اخه هیشکی نیست بگه اخه بچه تو چه مرگته؟بسه این همه غر زدن .

راستش نمیدونم چرا حتما یک مرضی دارم صبحا که پامیشم انگار از سر انگشت شصت پام تا فرق سرم  گر   میگیره .

انگار یک ذره بین گذاشتن جلوی خورشید وهمه نور اون رو رو من متمرکز کردن.دلم به حال خودم خیلی میسوزه همش میترسم مثل یک خون اشام شدم ولی راستش تنها ارثم از یک خون اشام ترسم از خورشیده .وگرنه با دیدن یک قطره خون هیچ حسی بمن دست نمیده یا اصلا چهره درستی هم ندارم وبرعکس هر روز دارم پیر تر میشم.

اه لعنت به این روز مرگی یا شاید هم روز مردگی .نمی دونم زیاد روش فکر نکردم

در مورد گروه ربعه هم بگم هر کی میخواد عضو بشه یا علی

فقط بگین من عالم به غیب نیستم

راستی ....شاید جغد یک مرضی داره که مثل من فکر میکنه

تا بعد

 یاهو

توی کافه مادلن کنج همون میز بلوط/دو تا صندلی لهستانی منتظرن/ تا من وتو بشینیم گپ بزنیم/ما همیشه اولین واخرین بوده ایم/هم تو تابستون داغ هم تو پائیز های سرد/تابلوی بسته وبازپشت شیشه در رو/ چشمک ستاره ها رو میشمردیم یادته/ واسه تنهایی شب غصه میخوردیم یادته

.

.

.

این  شعر رو یک نفر واسم گذاشته البته نه اسم گذاشته نه هیچ ادرسی .

و در جواب تو باید بگم:(کسی با قهوه خوردن شاعر نمیشه)

تا بعد

یاهو