زنم خنده به پروانه که من دیوانه ام
نه از اتش هراسم نه از بحر و بیبان
همه در پیش چشمم ذره ای خاک است
شود کل بلایا در نظر آسان
که این هاقصه است و نقل دی باشد
من ان حاضر به چشمم نیابی ام هراسان
دمی عارف دمی زاهد دمادم گرد اویم
مباد خاموش رازم کنم آن را نمایان
که ای محبوب من جانم سراسر ریشه عمرم
مرا از درد عشق نیست باکی بود ان هم چه اسان

تا بعد

یا هو